Voor jou

Ik hou van je om al die kleine dingen die je doet
Je arm om me heen in bed als we slapen
Je warme lijf dicht tegen me aan
Het veilige gevoel dat je me geeft
Plotseling even die aai over mijn voorhoofd 
die onverwachte kus
Je stem als je roept  dat de tosti´s klaar zijn en of ik ook  uit bed kom
Je aandacht en  je liefde voor mij en de kinderen
De kalmte waarmee je alles doet,  je  warme stem 
en zoveel meer
 
Ja, ik hou van je mijn liefste om al die kleine dingen die zo groot zijn.

NANNE

Het moet een tuin zijn vol met bloemen
een zee van kleuren en van pracht
de zonneschijn zou helder schijnen
je steeds verwarmen met zijn kracht
je hart zou er voor altijd gloeien van liefde die je er overal voelt
en de rivieren rijkelijk vloeien zoals men met een paradijs bedoelt.
 
En jij? Ik zie je daar wel lopen 
rechtop en krachtig met sterke pas
ik zie je duidelijk in mijn dromen met jopper en met blauwe muts
precies zoals je was
Ik moet nog heel veel aan je denken
maar weet dat je gelukkig bent
Want wat kan iemand anders wezen
die het beloofde land nu kent?

Ja, het is een tuin vol met bloemen 
een zee van kleuren en van pracht
en de zon schijnt zijn warme stralen
schitterend en uit volle macht
en iedereen mag zich hier komen warmen 
als hij verdrietig is of moe
want er zijn altijd een paar liefdevolle armen
die sluiten zich heel zachtjes om je toe. 

Ter herinnering aan Nanne 


 

Wonderboom

Ik had een prachtige Catalpa boom bij me in de tuin staan.
Het was onze vrijheidsboom, geplant op 5 mei jaren terug.
Van een  iel stammetje met een paar takjes groeide de boom in een paar jaar tijd uit tot een pracht van een boom met een kroon van vele takken waaraan prachtig gevormde bladeren groeiden.
Onder de boom vonden in de loop der jaren vele plantjes en bloemen een schaduwrijk plekje waar ze tot hun volle pracht uit konden groeien en bloeien. De musjes vonden er een beschut plekje om uit te rusten. De boom had iets mysterieus zoals hij daar stond.
De zon probeerde door het volle bladerdak door te dringen en af en toe lukte dat met een klein zonnestraaltje wat een sprookjesachtig effect gaf als je omhoog keek in de kruin.
We waren trots op onze boom, de mensen die langsliepen bleven staan en zeiden `wat is hij prachtig`.

2011
Het was oktober en het weer was bar en boos, het stormde en de regen kwam met bakken uit de lucht.
Onze boom die al zoveel stormen had doorstaan zwiepte heen en weer op zijn stam. Je hoorde hem als het ware kreunen onder zijn kruin van zware bladeren. Ik keek uit mijn raam en maakte me zorgen.
Hadden we hem toch wat moeten beschermen door hem eerder te snoeien zodat hij zijn last wat beter zou kunnen dragen?
De hele dag  bleef het erbarmelijk weer en ik blikte af en toe angstig naar buiten.
Plotseling gebeurde het, dat waar ik zo bang voor was, met een enorm geluid brak er een stuk van de kruin.
De ravage was onvoorstelbaar.
Terwijl wij nog met open mond naar buiten staarden was er weer een enorm krakend geluid en weer stortte er een deel van de kruin in.
Mijn tuintje was veranderd in een wirwar van gebroken takken en bladeren.

De volgende dag werd de gehavende catalpa  gesnoeid en het was triest om te zien hoe deze majesteuze boom er  nu bij stond.
Hij had een enorm grote wond vlak op de ent plaats een beroerder plek kon je niet treffen, het zou moeilijk worden om de boom het volgende seizoen weer bloeiend te krijgen.

Mijn man snoeide de boom tot vlak boven de entplaats af, we hadden geen keus we moesten wel.
Het was zo triest om te zien, daar stond onze majestueuze boom ontdaan van alle allure en mystiek.
Een hoopje ellende, we kunnen hem er beter uithalen en iets nieuw planten zeiden we tegen elkaar maar eigenlijk wisten we beiden dat we dat niet wilden.
We zien wel hoe hij het volgend jaar gaat doen met een beetje geluk bot hij weer uit zeiden we.
De hele winter stond de boom er treurig bij.

Juli 2012.

Er zouden nu toch echt wel wat scheuten zichtbaar moeten zijn zei mijn man, de kruin bleef echter akelig kaal.
Dit gaat niet meer lukken zeiden we tegen elkaar dit is een verloren zaak.
En toch we konden de beslissing niet nemen de boom te kappen.
Op een zomerdag zagen we ineens scheutjes op de stam verschijnen, he ??? die horen daar helemaal niet, jullie moeten naar boven naar de kruin en we sneden de scheutjes er af.
Maar ze bleven maar komen en omdat de kruin geen enkel teken van leven meer gaf lieten we het maar gebeuren.
De gehavende catalpa groeide en bloeide opeens vanuit alle kanten van de stam, binnen een korte periode hadden we een catalpa die trots zijn takken vanuit de stam showde en het leek alsof hij zei
´jullie hadden de hoop op gegeven, geloofden er niet meer in, maar zie hier sta ik weliswaar  gehavend en niet meer als vanouds maar ik ben er nog. Ik draag mijn littekens en ik heb laten zien dat ik me niet overgeef zonder een gevecht.
Het was moeilijk en soms dacht ik zelf ook , ik kan niet meer het kost zoveel energie,maar het is me gelukt.
Ik ben dan wel niet meer de boom die ik was, ik heb geleden en geweend om het verlies van mijn kruin, maar ik ben sterker dan voorheen uit de strijd gekomen en hoewel ik weet dat ik nooit meer de oude zal zijn ben ik blij dat ik er mag zijn zoals ik nu ben en dat ik leef¨

DE BOOM HEEFT ONS GELEERD:
BLIJF ALTIJD GELOVEN EN HOPEN OOK AL LIJKT ALLES UITZICHTLOOS.
SOMS GEBEURD ER EEN WONDER TERWIJL JE HET NIET HAD VERWACHT.
HOOP HOUD ONS OP DE BEEN, ZODRA WE DAT LOSLATEN ZIJN WE VERLOREN EN GEVEN WE OP.
BLIJF GELOVEN BLIJF HOPEN OP DAT ENE WONDER.
GOD IS LIEFDE.

Bibian Harmsen. † 25 Juli 2012.

Ik ben geschokt door het bericht dat Bibian Harmsen is overleden.
Bibian heeft ons via haar blog een kijkje gegund in haar leven, en in de strijd tegen haar ziekte alvleesklierkanker.
Een strijd die ze helaas niet mocht winnen.



Op een dag vroeg de vrouw,
¨zijn we uitgevochten¨
¨We zijn uitgevochten¨ antwoordde de engel
Hij tilde de vrouw op, hield haar tegen het licht en sprak; ¨Je bent doorzichtig nu¨
¨Neem me dan maar mee¨ zei de vrouw
De engel knikte en nam haar mee.

 Slaap lekker Bibian.

De oude stofzuiger.....

Het is rommelig in huis, het hondenhaar ligt overal. Ik erger me er aan dat ik de laatste tijd zo weinig in huis heb gedaan, ik voel me vreselijk moe en futloos de laatste tijd.

Maar nu moet er toch echt wat gebeuren. Mijn stofzuiger doet het niet al te best meer dus klim ik naar zolder om daar de oude stofzuiger van mijn schoonmoeder op te halen.

Eenmaal beneden aan het stofzuigen verwonder ik me er over dat dit oude beessie het nog zo verhipte goed doet.

Ik herinner me de eerste keer dat ik hem had gebruikt 37 jaar geleden, geleend van mijn schoonmoeder toen we een eigen huisje kregen, net getrouwd en vol met toekomstplannen. De wereld was mooi en lag voor ons open,  we waren zo verliefd en gelukkig met elkaar.

De stofzuiger zuigt door, terwijl ik gedachteloos de stang heen en weer beweeg.

37 jaar later gaat hij nog onvermoeibaar door ¨ zo maken ze ze tegenwoordig niet meer¨.

In die 37 jaar heb ik er in ieder geval  al een stuk of vier versleten.

37 jaar, zolang lijkt het helemaal nog niet geleden denk ik mijmerend, ¨verhipte haren kleven muurvast aan mijn karpet vast¨.

Ik denk aan mijn schoonmoeder, een schat van een vrouw, die anderhalf jaar terug plotseling overlijd.

Ze was er eentje van de oude stempel, kraakhelder altijd aan het poetsen en boenen, en zuigen natuurlijk snap echt niet dat die stofzuiger het na zulk intensief gebruik nog zo formidabel doet.

37 jaar, zoveel gebeurd en van zoveel lieve mensen afscheid moeten nemen, mijn opa, mijn schoonvader mijn ouders, mijn prachtige mooie zusje die het gevecht tegen kanker niet kon winnen, en nog zoveel meer dierbaren die we in de loop van de tijd moesten missen.

De hond stuift dol enthousiast  de kamer binnen en hapt naar de stofzuiger die echter onverstoorbaar door snort. Ik maan hem tot rust ¨vooruit op je plaats, en gauw een beetje je maakt alles weer vies¨.

De hond kijkt beteuterd en zoekt zijn plaats op.

Weer een berg haren, blijf bezig zo.

Snor, snor, snor de stofzuiger doet zijn werk, moet toch een verhipt goed motortje zijn die er in ligt, in al die jaren geen koolborsteltje versleten.

37 jaar, ik achter de stofzuiger toen een jonge meid vol energie en toekomst plannen, nu een vrouw van middelbare leeftijd met zorgen en verdriet.

Na een moeilijke periode, waarin mijn man ernstig ziek bleek te zijn, proberen we de draad van het leven weer wat op te pakken en proberen we vast te houden aan de hoop.

Prognose, onzeker, na operatie en pathologisch onderzoek  bleek niet alles schoon.

¨Tja we weten het niet meneer, is naar dit soort kanker weinig onderzoek gedaan komt veel te weinig voor het is afwachten¨

Maar we blijven moed houden, niet opgeven.

Het stofzuigen is gedaan, ik trek de stekker uit het stopcontact, de motor maakt een reutelend geluid en slaat af.

Niemand had toch ooit gedacht dat een stofzuiger zo sterk en onverwoestbaar zou kunnen zijn.

Ach er gebeuren nog altijd onwaarschijnlijke dingen die je niet voor mogelijk had gehouden.

Misschien heeft de tijd het ook goed met ons voor, en misschien gebeuren er toch nog wonderen op deze wereld.

Weg van de hoop

Diep in ons zelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

Vaclav Havel (1936)

Vriendschap is een illusie.

We waren 7 jaar en zaten bij elkaar in de klas.
Vanaf het eerste moment waren we dikke vrienden.
We waren praktisch elke dag bij elkaar, we speelden uren lang op straat en in het park vlakbij ons huis, haalden kattenkwaad uit bij de buren logeerden bij elkaar en maakten elkaar midden in de nacht bang door elkaar spookverhalen te vertellen. We waren onafscheidelijk jij en ik. Onze vriendschap werd alleen maar hechter en hechter. We gingen samen naar het voorgezet onderwijs, samen op vrijersvoeten en vertelden elkaar al onze geheimen. We kregen allebei een vriendje en brachten veel tijd met elkaar door. Toen we de verpleging in gingen en elk een andere richting kozen hielden we contact via brieven en belden we af en toe met elkaar. Op de weekenden dat we allebei thuis waren maakten we afspraken om uit te gaan en we hadden het altijd heel gezellig samen. Na de opleiding kreeg je een baan elders in het land ver weg van ons stadje. Je relatie was inmiddels uit gegaan en je kwam steeds minder thuis. Toen kregen jou ex-vriendje en ik stevige verkering en je liet steeds minder van je horen, je brieven bleven uit en je belde niet meer. En zo verwaterde onze vriendschap langzaam . Af en toe kwam ik je ouders nog wel eens tegen en  bleef ik een beetje op de hoogte hoe het met je ging. De jaren gingen voorbij, ik trouwde en kreeg kinderen en via via hoorde ik dat ook jij getrouwd was en inmiddels kinderen had. En toen was daar die reünie van onze school , daar zagen we elkaar na jaren weer terug en het klikte als vanouds. We hebben veel gelachen en verhalen opgehaald en zeiden dat het zo stom was dat we elkaar al die jaren uit het oog waren verloren. We spraken af dat we dat nooit meer zouden doen en dat we een paar keer per jaar een dag samen uit zouden gaan, dat deden we ook en het was altijd gezellig. We belden en mailden elkaar regelmatig en hielden elkaar op de hoogte van wat er in onze gezinnen gebeurde en we hingen soms urenlang aan de telefoon. We logeerden bij elkaar en we bleven tot diep in de nacht op en genoten van ons wijntje, de foto's van vroeger en de verhalen uit onze jeugd. En zo kabbelden de jaren voorbij. 
Toen werd mijn man opeens ernstig ziek en brak er een hectische, verwarrende en stressige tijd voor ons aan.
Ik schreef je dat ik voorlopig niet kon komen i.v.m de ziekte van mijn man en het bleef erg stil van jouw kant. Na weken belde je me een keertje op en vroeg wat er nu eigenlijk aan de hand was, je wenste ons sterkte en zei ik bel je wel weer.  
Met kerst kregen we een kaartje en daarna bleef het stil en was het alsof je van de aardbodem verdwenen was.
We zijn nu inmiddels 5 maanden verder en je hebt niets meer van je laten horen.
Mijn man is inmiddels geopereerd en ondergaat nu een chemokuur. Soms denk ik zal ik je bellen en vragen waarom??? Ik begrijp er niets van dat je zo weinig belangstelling en medeleven toont, dat je ineens wegblijft en niets meer van je laat horen doet pijn omdat ik dit nooit van je had verwacht.
Ik ben dankbaar voor de vrienden die er wel voor ons zijn en ons steunen in deze moeilijke tijd.

Nu denk ik ¨het is wel goed¨, je hoeft niet meer te bellen of langs te komen, echte vriendschap betekend namelijk dat je er voor elkaar bent, in goede maar ook in slechte tijden.
En dat stukje van onze vriendschap heb jij schijnbaar niet begrepen.