Nooit meer een zondag als voorheen.

Hoi Lief,

Het is zondag en een prachtige warme zonnige dag. 
De motoren rijden weer ik hoor de rauwe zwoegende geluiden van hun motor door de straat bulderen.
Onze zoon kwam met zijn vriendin op de koffie ze hadden een tourtochtje op je Harley  gereden.
Het vervuld me met weemoed dat wij dit nooit meer kunnen doen,  wat hebben we toch prachtige tochten gemaakt met zijn tweetjes.
Soms ben ik zo boos om de onrechtvaardigheid van jouw weggaan,  van het feit dat jij mij bent ontnomen mijn lief.
Ik heb wat extra weken vrij genomen om te herstellen van de blessure aan mijn rug na een vervelende val vorige maand. Ik rommel maar wat aan, zit bij mooi weer af en toe op ons terras maar het is allemaal niet meer hetzelfde ik haal er er minder vreugde uit.

De tuin bloeit en groeit dat het een lieve lust is,  maar het is een beetje teveel van het goede ik ben nu eenmaal geen goede tuinman en van snoeien heb ik al helemaal geen verstand.
Ondanks al die lieve mensen die er voor me zijn als ik ze nodig heb vind ik het eenzaam zonder jouw aanwezigheid om me heen, de dagelijkse dingen,  de luie zondagen die we saampjes hadden en waar we zo van genoten, je warme aanraking ,ik mis ze zo.
Ik weet niet hoe ik hier mijn weg in moet vinden Mike,  alles in mij ademt, schreeuwt en verlangd naar je. 
Ik zoek je maar ik vind je niet en dat maakt me intens verdrietig.

Als vrienden tegen me zeggen dat het leven door gaat dan hebben ze gelijk,  maar het leven zoals ik het kende met jou dat kan ik niet loslaten en daarom kan ik ook niet starten met te leven zoals zij het bedoelen, want jij was mijn leven mijn toekomst mijn geluk en met jouw heengaan raakte ik dat alles in een klap kwijt want met jouw heengaan ging er ook een deel van mij mee.

Let him go.....

Altijd in mijn hart.....

Guus Meeuwis - Dat Komt Door Jou (Lyrics on screen)

Dagen,weken,maanden

De dagen, weken, maanden rijgen zich aaneen.
Soms gaat het goed en sla ik me er wel doorheen en soms gaat het slecht en is het een grote poel van jou missen,uitzichtloosheid en vertwijfeling.
Ik zou willen dat je eens wat van je liet horen, dat je in mijn dromen kwam om te zeggen dat het goed met je gaat maar de dagen,weken, maanden verstrijken zonder een teken van jou.

Je geloofde er ook niet echt in, in het paranormale gedoe van een leven na de dood.
Dood is dood zei je altijd als ik er wel eens over begon.
Maar je liet mij geloven liet me in mijn waarde omdat ik wel overtuigd was van een leven na de dood.
Je hoorde me belangstellend aan als ik weer eens op zo´n avond was geweest en veel te vertellen had.

Het is eenzaam hier zonder jou, het bed blijft te groot voor mij alleen en de koffie smaakt minder lekker als ik ze drink zo zittend op ons terrasje..
Eigenlijk is het leven een stuk minder leuk dan het met jou was.

Het is weer zomertijd en de motoren rijden weer, ik hoor hun gebulder in de straat maar ik hoor geen schuttingdeur meer openslaan en het gebulder van je Harley op de achterplaats als je weer thuiskomt.

Bijna 1½ jaar ben je weg uit mijn leven, en toch kun je zo weer thuiskomen alles is er nog.
Je kleren,je schoenen, je jas op de kapstok, je tandenborstel en je geurtjes in de badkamer.
Als het zou kunnen kon je zo weer binnenstappen, zou ik naar de winkel racen om je favoriete eten te halen.
En´s avonds op de bank zou ik weer tegen je sterke lichaam aanhangen om een filmpje of onze favoriete serie te zien op tv,
en het zou allemaal weer ¨gewoon¨ zijn.

Het is waar het is onmogelijk en natuurlijk besef ik dat, ik ben echt niet gek of zo maar mijmeren en dromen mag je doet er niemand kwaad mee alleen misschien jezelf.

Zou je dan toch gelijk hebben gehad is er geen leven na de dood?
Ik weiger het te geloven, ik houd me zelf voor dat je gewoon nog even tijd nodig hebt.

En dus blijf ik geduldig wachten.

Dat ik je mis.

EEN JAAR VAN JOU ZO MISSEN.

De dagen worden beschenen door een uitbundige zon die zijn warme stralen genadeloos op mijn bloemenpracht laat vallen. De hitte is soms te veel voor de tuin die er zo prachtig bij stond.
De hortensia´s verschroeien en de eenjarigen laten triest hun kopjes hangen ondanks de regelmatige sproeibeurten die ik ze geef.

Gek, hoe jammer ik het ook vind ik kan me er niet zo druk meer om maken zoals ik vroeger wel deed en ik overal parasolletjes plaatste om ietwat beschutting van de arme zieltjes te creëren.
Eigenlijk kan ik me om weinig dingen nog druk maken, het boeit me allemaal niet meer zo.
Sinds jij weg bent is de wereld om me heen zo´n stuk kleiner geworden, ja daar kies ik ook voor.
Ik heb de behoefte om me te socialiseren niet zo erg, zit het liefste thuis met de vertrouwde dingen om me heen, er is nog zoveel wat me aan jou herinnerd.
Ik ben moe, moe van het jachtige leven om me heen, mensen die van je verwachten dat je nu maar weer ¨gewoon¨ moet doen en dat je nu toch haast wel uit gerouwd moet zijn. Een enkeling die tussen neus en lippen nog eens een keertje vraagt hoe het met je gaat en daarna vlug weer over iets anders begint.
Hoe kunnen ze ook weten van het grote gemis dat ik elke dag weer ervaar, van het feit dat ik niet zo maar even mijn hand over je kale kop kan laten glijden, mijn hoofd niet even tegen je schouder aan kan leggen voor troost en warmte, van de lege koude plek in ons bed, het gemis van je vertrouwde stem je lach, het veilige gevoel dat ik altijd had in jouw nabijheid.
Het huis ademt nog steeds je aanwezigheid uit, je jas op de kapstok je schoenen in de gang, de persoonlijke dingen in je la en al je kleren die ik nog steeds niet kan wegdoen. Maar jij, jij bent niet tastbaar meer.

Gisteren ruimde ik de gangkast op en ik heb zitten grienen bij de aanblik van je motorlaarzen die al zo lang ongebruikt daar staan te wachten op...... ja op jou, zoals ik nog steeds wacht op jou.
De tijd rijgt zich aanèèn en is zo kleurloos zonder jou mijn lief.

ZE vinden me zo sterk zeggen ze maar ze weten niet hoe het jaagt in mijn hart als ik de gedachte toelaat in mijn hoofd dat ik je nooit meer zal zien, , zal ruiken, nooit meer je warmte en kracht zal voelen. Nooit meer.........