ANGST.

Soms heb ik van die dagen dat het me opeens overvalt, de angst hoe ik verder moet zonder Mike.
Ik kan het me gewoon niet voorstellen ook al weet ik dat er een moment komt dat het slechter zal gaan.
Ik duw het de meeste tijd weg wil er gewoon niet aan denken, maar soms ineens is het daar en  ik voel het omhoog kruipen naar mijn keel de enorme brok die niet weg valt te slikken, het gejaagde onrustige gevoel dat bezit neemt van mijn lichaam.
De dagen dat het goed gaat met Mike na de chemo lijken minder te worden en er zijn vaker dip momenten.
Er komen meer ongemakken bij en hij is een stuk vermoeider. Dankbaar ben ik voor de afleiding die er is in de vorm van die lieve mensen die even aan wippen voor een kopje koffie of thee het leid af geeft ontspanning.
Mijn energieke man die morgens als eerste het bed uit was en die mij aanspoorde als verstokte slaapster om toch eindelijk uit bed te komen, ligt nu zelf langer dan ooit op bed en lijkt zelfs na het opstaan nog vermoeid.
Wat is het toch een klote ziekte, zo eentje waar je zelf helemaal geen grip op hebt, zo eentje waarbij je volkomen overgeleverd bent aan mensen waarvan je hoopt dat ze weten wat ze doen en al het mogelijke voor je uit de kast halen.
Vertrouwen en je blindelings overleveren maar wel met een gezonde portie wantrouwen om toch alert te blijven en de vinger zoveel als mogelijk aan de pols te houden. 
Maar we zijn maar een leek in dit hele gebeuren wat ons overkomt.
Vandaag had ik het weer, ik slaap al twee nachten erg slecht en voel me de hele dag al onrustig en gejaagd, ik volg Mike met argusogen zie zijn moeheid en de pogingen er niet aan toe te geven
Maar ik bemerkte dat het blokje om met de hond korter was als voorheen en tijdens het planten van de kamperfoelie in de tuin bemerkte ik de kortademigheid en het gebrek aan energie. 
Ging vroeger de schop kordaat de grond in om de aarde weg te scheppen  bemerk ik nu dat het meer en meer moeite kost en dat hij blij is als het klusje geklaard is. 
Hij denkt dat ik het niet door heb dat hij zo langzamerhand de klusjes doet die al zo lang zijn uitgesteld tot we er eens de tijd voor zouden nemen.
Het is alsof die dingen ineens moeten worden afgemaakt en hij bang is dat het anders niet meer gaat lukken, hij dwingt zichzelf deze klusjes te doen.
Andere dingen stelt hij uit, zijn minder belangrijk geworden.
Bezoeken afleggen bij familie en vrienden waarvoor we een eind in de auto moeten rijden zit er niet in, de fut is er niet voor, en zijn stalen ros zijn passie komt nauwelijks meer van stal.
Ik denk en denk en denk en het zijn vaak niet de meest opwekkende gedachten.
40 jaar lang deel ik lief en leed met deze man die me zo ontzettend dierbaar is, de brede troostende schouder waarop ik altijd kan leunen en de sterke warme armen waarin ik kan uithuilen als het leven even niet mee zit.
De angst vliegt me soms volkomen naar de keel als ik denk aan de mogelijke scenario´s die
 hem /ons te wachten kunnen staan.
Voor de buiten wereld houd ik me groot want ook al leeft iedereen enorm me ons mee niemand kan begrijpen wat je voelt van binnen, de angst het verdriet de boosheid en de moeheid.
We moeten sterk zijn en de hoop niet verliezen, moed blijven houden, volhouden, vechten.
Maar soms op de meest onverwachte momenten slaat de angst in volle hevigheid toe