Mrs. Mengelmoes neemt autorijles en dat op haar 56 ste.
Natuurlijk je bent nooit te oud om te leren, tenminste dat zeggen ze toch?
Eigenlijk heb ik nooit het nut in gezien om zelf te leren autorijden, waarom zou ik.
Ik wordt altijd overal netjes heengebracht of opgehaald door manlief.
Eind vorig jaar werd ik eens flink met mijn neus op de feiten gedrukt, door omstandigheden werd me het nut van zelf te kunnen autorijden ineens heel duidelijk en ik nam me voor om in het nieuwe jaar dat papiertje maar eens te gaan halen.
Tja, dat leek eigenlijk heel gemakkelijk gezegd. Natuurlijk het aanmelden bij een rijschool is een fluitje van een cent, en ik kreeg een aardige rijinstructeur die me een proefles gaf.
Maar jongens dan bemerk je pas dat je niet zo piep meer bent en dat die grijze massa daarboven in mijn hoofd op volle toeren moest werken.
Ik had ogen te kort voor waar ik allemaal op moest letten en het viel me op dat de rijinstructeur af en toe wel een erg rood hoofd had (zo warm was het toch niet?)
Met mijn 1.58 cm moesten alle zeilen worden bijgezet om fatsoenlijk bij de pedalen te kunnen komen en op de snelweg raakte ik nog weleens de kluts kwijt. O, help was dat het gaspedaal in plaats van de rem???
De bochten werden wel eens wat te ruim (of te krap) genomen en ik zag de verschrikte gezichten van de medeweggebruikers die me aanstaarden alsof ik van een andere planeet kwam.
Eenmaal weer thuis sloeg regelmatig de onzekerheid toe, zou ik dit wel onder de knie kunnen krijgen en ooit eens zelfstandig over de wegen kunnen snorren?
Nu naar 7 lessen krijg ik een beetje de feeling van het rijden te pakken en gaat het allemaal wat soepeler, ik zie de rijinstructeur wat relaxter naast me zitten en ik begin er lol in te krijgen.
Gisteravond zag ik op tv de oudste man ter wereld 115 jaar en hij doet nog een cursus Engels. Dan moet het mij met mijn 56 jaren toch nog wel lukken om dat rose papiertje te halen.......... TOCH?



1 opmerking:
Ik geef leerlingen altijd rustig de tijd en de ruimte om het te leren
Een reactie posten