FOTOALBUM.

We zitten nu alweer op  3/4 van de maand mei, op een paar dagen na is het toch erg pet met het weer.
Zonnig wordt je er in ieder geval niet van en een beetje zonnigheid op zijn tijd is toch wel lekker.
Alom slecht weer dus ook hier, vanmorgen in alle vroegte in de stromende regen naar het ziekenhuis voor Mike´s 5 e chemokuur. Het is altijd maar afwachten of de kuur door gaat i.v.m. de bloedplaatjes maar we hadden ¨geluk¨ dat deze goed waren, weliswaar op het randje maar de kuur kon doorgaan.
Na drie vergeefse pogingen om een infuus in te brengen lukt het de vierde keer toch en kan de kuur starten.
Ik zit die uren een beetje achter de laptop te klooien, ben met een stam/fotoboek bezig voor de kinderen en dat is leuk werk om te doen.
Beelden uit het verleden doemen op mijn scherm op, gezichten uit lang vervlogen tijd kijken me aan en af en toe bewerk ik een kreukje of een vouw.
Ik zie de voorouders voorbij komen en ik zie foto's van mijn schoonvader en diens broer en zie het evenbeeld daarvan terug in mijn zoon. Een andere haarstijl maar het zelfde markante gezicht en dezelfde sprekende ogen en  trekken om zijn mond, hij zou zo uit de foto gestapt kunnen zijn alleen nu met moderne kleding aan.

Mijn schoonvader maakte als 21 jarige de oorlog mee, foto's uit die tijd laten een jongeman zien met een serieuze blik in zijn ogen. Als dienstplichtige vocht hij op de Grebbeberg en zag menig jongeman sneuvelen.
Tijdens die oorlogsjaren stuit hij op een amerikaanse piloot die zich verstopt in het struikgewas van een bos vlak bij hem in de buurt, hij voorziet de man dagenlang van eten en drinken en probeert voorzichtig contact te maken met het verzet.
In die dagen moest je daar uiterst voorzichtig mee zijn want je kon zo worden aangezien als een spion voor de duitsers met alle gevolgen van dien.
Uiteindelijk lukt het hem om contact te leggen met iemand uit het verzet en wordt de amerikaan door hen overgenomen, door deze actie komt mijn schoonvader in de verzetsgroep terecht.
Hij heeft na de oorlog proberen te achterhalen of de piloot veilig was thuisgekomen maar is daar nooit achter gekomen want op 63 jarige leeftijd stierf hij aan de gevolgen van kanker.
Een paar jaar terug ben ik gaan zoeken op internet met gegevens (naam- nummer) van de piloot en ik kwam er achter dat de man inderdaad veilig in Amerika terug is gekomen en in de jaren 90 is overleden, ik wist zelfs een foto op internet te vinden.
De broer van mijn schoonvader wordt tijdens de oorlog opgepakt en komt uiteindelijk in Auschwitz terecht waar hij op 24 jarige leeftijd sterft enkele weken voor de bevrijding, geen graf om te bezoeken, weg voor altijd, ontraceerbaar.
Ik heb mijn schoonvader niet lang gekend  maar eigenlijk lijkt Mike qua karakter erg veel op zijn vader een rustige bescheiden man die geen behoefte had om op de voorgrond te staan en zichzelf op de borst te slaan.
Over zijn oorlogsverleden sprak hij zelden de man had er ver na de oorlog nog nachtmerries van.
Foto's vertellen een verhaal van het verleden, de jeugd, de oorlog, de angst het verdriet maar ook van vreugde, liefde en saamhorigheid. Mike´s vader een stille held.
Terwijl ik de foto's in scan en ze in het fotoboek plaats vraag ik me zoveel dingen af, hoe was het in die tijd wat waren hun toekomstdromen en wat is er van terecht gekomen?
Zal er iemand zijn die over 100 jaar mijn foto in scant (dat zal dan wel een stuk sneller gaan als nu) zich ook afvragen wie was deze vrouw wat waren haar dromen en wat is er van terecht gekomen.
Ik zou willen dat ze een plaatje konden schetsen van een bejaard echtpaar op hoge leeftijd die hen vanaf een foto lachend aankijkt oud maar gelukkig.
De kans dat die foto ooit eens wordt gemaakt is  nihil volgens de heren medici , maar de foto zal zeer zeker in mijn hoofd bestaan ook al wordt hij nooit genomen.
Tegen mijn nakomelingen zou ik willen zeggen ik had maar één toekomst droom en dat was oud worden met de liefde van mijn leven.
Het bekijken van deze oude foto's kunnen een aangename tijdsverdrijving zijn maar ze maken je tevens bewust  van het feit dat het leven vrij  vergankelijk is.
Wat we belangrijk vinden is dat de kinderen weten van wie ze afstammen en dat ze trots kunnen zijn op hun roots, middels dit fotoboek geef ik ze een kijkje in het verleden.
Er is een gezegde dat luid:

Wie zijn voorgeslacht niet eert
is zijn eigen naam niet weerd.

En zo is het precies.